قلمرو كوهستاني ايران بر آن است تا از اين پس با همكاري "داود محمدي فر"،
برگ هايي از تاريخ كوهنوردي ايران را از ميان يادداشت ها و كتب منتشر شده وي به صورت هفتگي منتشر كند.
اين مطالب عموماً از كتاب هاي "تاريخ كوهنوردي در ايران" ،
"روزشمار تاريخ كوهنوردي و غارنوردي ايران" و كتاب هاي زير چاپ "كوه بانو"
(تاريخ كوهنوردي زنان ايران) ، " فرهنگ كوهنوردي و غارنوردي ايران" و "تقويم تاريخ
كوهنوردي ايران" استخراج شده اند. فهرست منابع و مراجع مطالب مزبور در كتاب هاي فوق الذكر
درج شده اند.
مديريت سايت – آذر 1385
12 آبان 1378
از روز دوازدهم تا نوزدهم آبانماه 1378، شانزدهمين کنگرهی بينالمللی امداد و نجات کوهستان، در
شهر «اينسبورگ» [مرکز بخش تيرول در غرب] کشور اتريش برگزار شد. در اين کنگره که
با همکاری کميسيون پزشکی اتحاديهی بينالمللی کوهنوردی «CISA-IKAR» ترتيب يافته
بود، دکتر جلالالدين شهبازی عضو رسمی کميسيون، به نمايندگی از طرف فدراسيون کوهنوردی کشورمان
شرکت کرد و موفق به اخذ گواهیهای مربوط شد.
19 آبان 1374
نوزدهم آبان سال 1374 با همت خانواده علی اميری و همكاری فدراسيون کوهنوردی ، پناهگاه علی
اميرِی در محل سنگ سياه در مسير شيرپلای توچال گشايش يافت. در تاريخ 18 آذر 73 علی اميری در همين
محدوده جان باخته بود.
23 آبان 1364
روز پنجشنبه بيست و سوم آبان سال 1364، چهار نفر از کوهنوردان گروه آزادگان مشهد، امير
حجار زرين، اصغر خسروپور، محمد زرخواه با راهبری عباس جعفری، برای گشودن راهی در ديوارهی
250 متری بينالود [در جبههی شرقی این کوه] عازم منطقه شدند.
کوهنوردان پس از 5 ساعت کوشش از ديوارهی سوزنی قله صعود نمودند. ضمن اجرای اين برنامه
کوهنورد ديگر [به نام] مجيد مذهبی که بهتنهايی راه گردهی سوزنی را صعود میکرد، راس قله به
ديگران پيوست.
1 آبان 1348
روز سهشنبه، يکم آبانماه سال 1348 جانپناه اردلان بر فراز قلهی 3962 متری توچال در شمال تهران نصب گرديد.
ساخت اين جانپناه با پيشنهاد حسين رفعتی افشار و ابوالقاسم نوروزی، رييس و معاون وقت فدراسيون کوهنوردی با عقد قراردادی در روز يکشنبه، 11 تير سال 1346 به اجرا درآمد. اردلان نام سازندهی اين جانپناه فلزی میباشد.
4 آبان 1347
روز چهارم آبان، تيمسار موسی رحيمی لاريجانی، يازدهمين رييس فدراسيون کوهنوردی به اين سمت
منصوب شد که تا تاريخ دیماه 1349 مشغول به کار بود. همکاران وی عبارت بودند از، ابوالقاسم
نوروزی نايب رييس، ناصر رستمی کميتهی فنی، جمشيد فيضی مسوول کميتهی اجراييات، کيومرث کشوری
حسابدار، محمدعلی ابراهيمی منشی، حسين عديلی مسوول خانهی کوهنورد و فرخ رحمدل بازرس کنگره و
مربی.
24 آبان 1342
روز جمعه 24 آبان ماه يك برنامه فنی سنگنوردی بسيار جالب به وسيله عده ای از كوهنوردان
جوان در منطقه بند يخچال انجام شد. برنامه مزبور صعود از كلاهك معروف سنگ شكاف بود كه طول آن
تقريبا 18 تا 20 متر می باشد. در اين برنامه اين مسير از سطح زمين تا بالای كلاهك ميخ كوبی شد
و با وسايل فنی صعود بسيار موفقيت آميزی روي آن انجام پذيرفت .
صعود مزبور به وسيله محمود فتوحی ، زاكاريان و نجاح انجام پذيرفت.
23 آبان 1342
روز پنجشنبه، 23 آبان سال 1342 قلههای "امام پهنک" و "سياهچال" بهترتيب با ارتفاع 3659 و 3400 متر در اطراف پلور و منطقهی البرز مرکزی برای نخستين بار صعود شدند.
اين قلهها که مشرف به قلهی 3700 متری گل زرد در جنوبغربی قلهی دماوند میباشند، توسط مهدی مکری، محمود پيشبين، نصراله قاجار و رسول پيشبين از اعضای سازمان کوهنوردی بيستون تهران صعود شدند.
6 آبان 1334
در چنين روزی چهارمين رييس فدراسيون كوهنوردی كشور سرهنگ محمد خاكبيز به اين سمت منصوب گرديد
و تا تاريخ 24/3/37 عهده دار اين پست بود. او فارغ التحصيل دوره های سخت كوهنوردی در
فرانسه بود.
در زمان خاكبيز كوهنوردی فنی گسترش يافت و نخستين كنگره كوهنوردي شكل گرفت. وی بعدها بنياد
هيماليا را سازمان داد و با سرپرستی او تيم مشترك كوهنوردان ايران و ژاپن به قله 8163 متری
ماناسلو صعود كردند. محمد جعفر اسدی با صعود به اين قله لقب نخستين كوهنورد هشت هزار متر
ايران را به خود اختصاص داد و نيز با سرپرستی خاكبيز تيم مشترك كوهنوردان ايران و چين برای
صعود قله اورست تلاش کرد که اين تيم موفق به صعود تا ارتفاع 7500 متری شد و تصميم گرفته شد
كه متعاقبا صعود قطعی انجام پذيرد که تحت الشعاع وقايع انقلاب موضوع منتفی شد.
11 آبان 1328
روز [چهارشنبه] يازدهم [آبان سال 1328] کوهنوردان عزتاله شهيدا، صمدی، کاوسيان، علیآبادی،
نوروزی و آزادمنش برای اولين بار به قلهی کرکس صعود کردند.
[قلهی کرکس در 100 کيلومتری شمال اصفهان، با ارتفاع 3895 متر در حاشيهی جنوب غربی کوير مرکزی
ايران و غرب شهرستان نطنز قرار دارد.]
آبان 1327
در آبانماه سال 1327 غار آزادخان در غرب شهرستان محلات و شمال روستای سنجهباشی مورد بازديد و مکاشفهی چنگيز شيخلی قرار گرفت. اين غار يک غار باستانی است که در کف آن آب گوارا و فراوانی که در اثر بارندگی از سقف غار میچکد، جمع میشود. وی دربارهی اين غار چنين نوشته است:
«دهانهی غار به عرض 3 و ارتفاع 5/1 متر رو به مشرق قرار گرفته است. در سردرب غار يادبودی از ظل سلطان (سلطان مسعود ميرزا، فرزند ارشد ناصرالدين شاه) و آقاخان محلاتی(حسنعلی شاه محلاتی، داماد فتحعليشاه قاجار) حجاری شده است. هنوز چند متری پيش نرفته بوديم که ناگهان غار به طرز حيرتآوری وسيع گشت. در انتهای دهليز 42 متری، شيشهی يادبودی از باشگاه دوچرخهسواران قرار داشت. داخل تالار عظيم و شگفتانگيزی به مساحت 6156 متر شديم، پوشيده از سنگها و ستونهای مختلفالشکل و زيبای استلاگميت و استلاکتيت.
در گوشه و کنار تالار اسکلتهايی مشاهده میشود. در زمان حملهی آزادخان افغان به ايران و مطالبهی ماليات از بنياد علیبيک، فرمانروای محلات و عدم پرداخت ماليات توسط وی، جنگ آغاز میشود. فرمانروای وطنپرست و مردم پس از جنگ و گريز، ناچار به غار پناهنده میشوند و دهانهی غار توسط آزادخان روی مردم ميهنپرست تخريب و مسدود میگردد که همگی در غار جان میسپارند.»
20 آبان 1319
روز دوشنبه، 20 آبان سال 1319 فريدون اسماعيلزاده، از نخبه کوهنوردان کشور و عضو نخستين تيم شناسايی و معرفی غار علیسرد، در شهر همدان متولد شد.
ورود فريدون اسماعيلزاده به دنيای کوهنوردی در سن بيست سالگی زماينکه همکاری خود را با هيات کوهنوردی همدان آغاز کرد، رقم خورد. وی که از موسسان گروه کوهنوردی بابک همدان بود، پس از سالها کوهنوردی در اين شهر و تربيت شاگردهای متعدد در رشتهی سنگنوردی به تهران سفر کرد و به عضويت باشگاه کوهنوردان آرش درآمد.
فريدون اسماعيلزاده، در آبانماه سال 1384 درحاليکه همچنان با جديت پيگير تمرينات سنگنوردی و صعود قلههای مختلف کشور بود، ناگهان دچار بيماری مهلک سرطان خون شد و پس از چند روز بستری در بيمارستان، روز دوشنبه 16 آبان در سن 65 سالگی جان سپرد.
فهرستی از پيشينهی کوهنوردی فريدون اسماعيلزاده را اينجا ببينيد.
|
صفحه اصلي
