صفحه اصلي
معرفي دايره المعارف
كوههاي ايران
گزارش برنامه ها
آرشيو عكس
عكس ماه
اخبار
فروشگاه آنلاين
گروه هاي كوهنوردي
پيش بيني وضع هوا
لينك هاي جالب

قلمرو كوهستاني ايران بر آن است تا از اين پس با همكاري " داود محمدي فر"،برگ هايي از تاريخ كوهنوردي ايران را از ميان يادداشت ها و كتب منتشر شده وي به صورت هفتگي منتشر كند. اين مطالب عموماً از كتاب هاي "تاريخ كوهنوردي در ايران" ،"روزشمار تاريخ كوهنوردي و غارنوردي ايران" و كتاب هاي زير چاپ "كوه بانو"(تاريخ كوهنوردي زنان ايران) ، " فرهنگ كوهنوردي و غارنوردي ايران" و "تقويم تاريخ كوهنوردي ايران" استخراج شده اند. فهرست منابع و مراجع مطالب مزبور در كتاب هاي فوق الذكر درج شده اند.

مديريت سايت – آذر 1385

خرداد ماه

7 خرداد 1379
روز شنبه 7 خرداد سال 1379 اعضای تيم ملی کوه‌نوردی ايران موفق به صعود قله‌ی 8046 متری شيشاپانگما، سيزدهمين کوه بلند جهان در منطقه‌ی تبت شدند.
زنده‌ياد محمد اوراز، زنده‌ياد داوود خادم و اکبر مهدی‌زاده پس از آن که کوله‌بارشان به همت سايرين تا زير يال چادرگاه سوم حمل شد، دو بار برای صعود قله تلاش کردند که موفقيت‌آميز نبود. اين سه نفر در سومين تلاش روز شنبه 7 خرداد از مسير تيغه‌ی شمال‌شرقی (مسير عادی) به قله رسيدند. گفتنی است اين کوه‌نوردان پس از صعود قله‌ی چوآيو، روی قله‌ی شيشاپانگما تلاش کردند.


28 خرداد 1378
روز جمعه 28 خرداد سال 1378 آرش روحی و فريبرز هوتهم به سرپرستی آرش کريمی از باشگاه کوه‌نوردی و اسکی دماوند خط‌الراس گردنه ديزين – خاتون بارگاه را پيمودند. سيزده قله در طول اين خط‌الراس چهل کيلومتری در مدت 15 ساعت و يک ربع پيموده شد. ميانگين ارتفاع عبوری روی اين خط‌الراس 3437 متر بود.
بلندترين قله‌ی مسير، برج به ارتفاع 4330 متر و کم‌ارتفاع‌ترين قله، خرسنگ شمالی با ارتفاع 3850 متر است.


28 خرداد 1378
روزهای پنجشنبه و جمعه 27 و 28 خرداد سال 1387، تيم سنگنوردی ايران در مسابقات آسيايی سنگاپور برای نخستين بار پس از تيم‌های ژاپن و کره بر سکوی سوم ايستاد.
در اين مسابقات و در رده‌ی سنی نوجوانان، حسين يزدان‌دوست و در رده‌ي سنی جوانان، امير پيرويسی پس از سنگنوردان ژاپنی و کره‌يی هر دو به مقام سوم دست يافتند. 50 سنگنورد از 7 کشور آسيايی در اين رقابت شرکت کرده بودند که سنگنوردان کشورمان با سرپرستی همايون بختياری در مجموع تيمی بر سکوی سوم ايستادند.


خرداد 1378
يازده سال پيش در خردادماه 1378، قدير يزدانی از گروه کوهنوردان آرش تهران از جبهه‌ی غربی به قله‌ی "سِله‌سی(Slesse)" در کشور کانادا با ارتفاع 2439 متر صعود کرد. تمامی جبهه‌های اين کوه، صخره‌ای و صعود آن از کارهای بزرگ سنگنوردی در شمال آمريکاست. صعود مسير جنوب‌غربی به طول تقريبی 1350 متر نيازمند به‌کارگيری فنون و ابزار سنگنوردی می‌باشد.
قدير در سال 76 صعودهايی روی ديواره‌ی "يوکان سان" کره‌ی جنوبی و در سال‌های 77 و 78 صعودهای بسياری در کانادا انجام داده است که از جمله‌ی آنها می‌توان به صعود انفرادی ديواره‌ی "اسکواميش" با درجه‌ی دشواری 5.9 اشاره نمود.


14 خرداد 1370
روز سه‌شنبه 14 خرداد 1370 ديواره‌ی شمالی قله‌ی 4350 متری آزادکوه در منطقه‌ی البرز مرکزی توسط اعضای باشگاه کوه‌نوردان آرش تهران به‌طور کامل صعود شد.
زنده‌ياد قدير يزدانی، حميد روحانی، پرويز روحانی و نادر حاج محسن در يک تلاش يک روزه موفق شدند از ديواره‌ی شمالی خود را به قله‌ی آزادکوه برسانند. ديواره‌ی شمالی آزادکوه از ارتفاع 3700 متر شروع می‌شود و تا نزديکی‌های قله ادامه دارد. جنس سنگ اين ديواره از آهک است.


19 خرداد 1369
ضمن برنامه‌ای در منطقه‌ی تفتان از روز سه‌شنبه 15 خرداد سال 1369 تا روز شنبه 19 خرداد، عباس محمدی، محمد نوری و ايشخان ابراهيمی مسيحی از کوهنوردان گروه آرش نخستين صعود ديواره‌ی "گنج امين" را انجام دادند. اين گروه يک مسير 180 متری را پس از يک روز تلاش روی رخ غربی قله‌ی گنج امين گشايش کردند. قله‌ی گنج امين با ارتفاع 3420 متر در جنوب کوه تفتان واقع شده و توسط دره‌ی "خواجه‌آب" از دامنه‌های قله‌ی تفتان جدا شده است. مسير دسترسی به اين کوه از روستای "تُرشاب" در 36 کيلومتری شمال شهر خاش در استان سيستان و بلوچستان می‌باشد.


خرداد 1355
کاروان کوچک گروه کوهنوردان آرش تهران، شامل ابراهيم بابايی به‌عنوان سرپرست، کيومرث بابازاده، غلام‌رضا دانشور، حسين گنجی و وفا يوسفی با حمايت مالی بانک تهران به مبلغ 500000 ريال به منظور صعود به قله‌ی 7706 متری "تيريچ‌مير" عازم پاکستان شد.
گروه پس از 56 روز به سر بردن در خارج از کشور و صرف 30 روز کار در منطقه‌ی هندوکش، از مسير دره‌ی "چيترال" و ديواره‌ی غربی تا ارتفاع 7550 متر پيش رفت، اما به علت پاره‌يی از مشکلات ناشی از بی‌تجربگی نتوانست به قله دست يابد.


21 خرداد 1345
روز شنبه 21 خرداد سال 1345 کلنگ ساخت پناهگاه ميدان ميشان در دشت ميشان بر دامنه‌ی کوه الوند بر زمين زده شد. اين پناهگاه با ايجاد انگيزه توسط عبداله حاجيلو و خودياری کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی همدان در کمتر از مدت سه ماه بنا گرديد و روز جمعه 1 مهرماه افتتاح شد.
علی شروه، مصطفی سلاحی، حسين واليزادگان، فريدون اسماعيل‌زاده، يوسف نجايی و فريدون آستانه در پيشرفت ساختمان پناهگاه کمک‌های فراوان نمودند.
گفتنی است، به فاصله‌ی 10 سال پس از ساخت اين پناهگاه، يک پناهگاه بزرگتر در پايين‌دست پناهگاه نخست بنا شد. از هردوی اين پناهگاه‌ها می‌توان برای صعود قله‌های الوند، کلاغ لان، قزل ارسلان و دايم برف استفاده کرد.


3 خرداد 1340
کروکی داخل غار روز سوم ماه، يک هيات هشت نفری عبارت از صادق علی‌اکبرزاده، سونيا علی‌اکبرزاده، بهمن ناصحی، ناصر فلاح، جهانگير امام، عبدالله رشيدی، اکبر شفيع‌زاده و چنگيز شيخلی عازم گشايش غار "کيجاکچال" در حوالی ايستگاه قطار دو آب "پری چشمه"ی تهران شدند.
شيخلی می‌نويسد:
« پس از 5/2 ساعت فعاليت شبکه‌ی عمليات آماده گشت و با کار گذاردن دو رشته طناب ثابت شصت متری و يک رشته طناب حمايت و طارمی ثابت حمايت دوبل مقدمات حمله به‌طور قابل اطمينان فراهم گشت. اولين ميخ به هر صورت بود، در دل ديواره جا گرفت و برای کوبيدن ميخ دوم از لبه‌‌ی سجافی به بالا خزيدم. صدای ضربه‌های چکش تازه بلند شده بود که ناگهان قسمت بزرگی از کلاهک کنده شده، به‌سوی من سرازير شد

کروکی بیرون غار رفقا هنوز از بهت خارج نشده بودند و خونی که از شکاف کنار چشم و دستهايم به اطراف پاشيده بود، آنها را نگران و سراسيمه ساخته بود. …
هنگاميکه اميدها کم‌کم به ياس می‌گراييد، چنگک به داخل غار بنده شده و سپس با استفاده از گره‌ی "پروسيک" و رکاب پله‌ای گام بهمن ناصحی به دهانه‌ی غار گذاشته شد و پيروزی نهايی به دست آمد.»


9 خرداد 1338
روز 9 خرداد سال 1338 نخستين کورس کوهنوردی جامعه‌ی کوهنوردان تهران، به نشان همبستگی همگانی توسط بولتن کوهنوردان با حضور 81 کوهنورد از سازمان‌های کوهنوردی تهران به سرپرستی فرخ رحمدل روز قله‌ی توچال به اجرا در آمد.


خرداد 1306
محمود اجل در يکی از روزهای گرم خرداد سال 1306 به وسيله‌ی خر صحيح‌النسبی که وسيله‌ی حمل و نقل و مسافرت آن روزهای تهران به شميران بود، با دادن 3 قران وجه رايج سوار و پس از 2 ساعت و نيم وارد ميدان تجريش شد. وی پس از گردش مختصری، توسط همان وسيله‌ی سريع‌السير به طرف دربند حرکت کرده و بعد از گذشت نيم ساعت به آنجا می‌رسد و در ادامه با پرداخت ده شاهی سوار قاطری شده و خود را به محله‌ی پس‌قلعه می‌رساند.
اجل از طريق دره‌ی اسپيدکمر حرکت کرده و ساعت 10 صبح به قله‌ی توچال پاگذارده، چنين می‌نويسد:
«اين اولين صعود مستند به قله‌ی توچال بود. از سال 1315 تا 1336 در هر سال، 2 الي 3 دفعه به توچال صعود کرده و شاهد فعاليت‌های رفقای کوهنوردم بوده‌ام.»
وی طرحی نيز از قله‌ی توچال کشيده و درباره‌ی آن بيت زير را سروده است.
توچال که افراشته قد تا به ثريا....................يک خرمن گل بيشک و بی‌ريب و گمانست
محمود اجل متولد سال 1281 هجری خورشيدی در شهر همدان، از چهره‌های ماندگار کوهنوردی ايران است، به ترتيبی که فصل چهارم از کتاب "روزشمار تاريخ کوهنوردی و غارنوردی ايران" که وقايع سال‌های 1300 تا 1327 هجری خورشيدی را نقل می‌کند، عنوان "از اجل تا گيلانپور" داده شده است. وی علاوه بر پيشگامی در همدان، از پيشکسوتان کوهنوردی تهران نيز بوده است. از تلاش ‌های وی تعداد 27 نقشه و کروکی از مناطق گوناگون کوهستانی ايران به يادگار مانده است.


27 خرداد 1271
در روزهای بيست و هفتم تا بيست و نهم خردادماه برابر با هفدهم تا نوزدهم ژوئيه‌ی سال 1891 ميلادی "ژاک-ژان دومرگان" به قله‌ی اشترانکوه صعود کرد و ارتفاع آن را 4700 متر تعيين نمود. دومرگان در اينباره چنين نوشته است:
« من به مرتفع‌ترين اين قلل يعنی اشترانکوه که در تمام منطقه شهرت زياد دارد، صعود کردم. اين يکی از زيباترين و اعجاب‌آورترين صعودهايی است که من در سفر طولانيم، نموده‌ام. کاروان جز با صعوبت و مشقت بسيار پيش نمی‌رفت و ما در پای برف‌های 3200‌متری چادر زديم. از آن‌جا که راهنمای خوبی نداشتيم، گردشی تحقيقاتی کردم. نتيجه آن بود که من از سمت شمال به صعود اقدام کنم. فردا ساعت 8 صبح به راه افتاديم. بالاروی فقط 4 ساعت طول کشيد و بسيار طاقت‌فرسا ولی، کوتاه بود. سمتی را که ما انتخاب کرديم در حدود 45 درجه متمايل بود و صعود ما واقعا صعود از يک نردبان بود.
در جنوب غرب نگاه در دره‌يی بسيار عميق فرو می‌افتد که در آن درياچه‌ی کوچکی به نام "گَهَر" است که تاکنون ناشناخته بود. »


استاندارد CSS